Kilka lat temu przechodziłam przez rozstanie, które – jak każde – miało swoje trudne momenty. Z perspektywy czasu widzę jedno wyraźnie: to nie sam spór między dorosłymi był najtrudniejszy. Najtrudniejsze było patrzeć, jak łatwo dziecko może zostać w niego wciągnięte – nie dlatego, że ktokolwiek tego chciał, ale dlatego, że w emocjach trudno o dystans.

Nie założyłam tej fundacji, żeby opowiedzieć swoją historię. Założyłam ją, bo zorientowałam się, że w Polsce brakuje miejsca, które mówiłoby o takim doświadczeniu bez wskazywania winnych – miejsca, które tłumaczy mechanizmy, a nie ocenia ludzi.

Dlatego Dziecko! Nie Manekin nie jest fundacją „przeciwko” komukolwiek. Jest fundacją za dziećmi – za ich prawem do tego, żeby nie musiały wybierać, kogo wolno im kochać.

Jeśli rozpoznajesz w tym tekście fragment własnej historii – niezależnie po której jesteś stronie – wiedz, że nie jesteś sama/sam. I że jest język, którym można o tym mówić inaczej.